Dit is onze wereld.
Een warme, comfortabele, bekende plaats.
Maar loop weg van het vuur en kijk naar boven.
Onze gedachten verlaten onze thuis binnenkort.
Zijn we gewoon onbeduidende vlekjes?
Is het universum gastvrij, of vijandig?
We zouden hier voor eeuwig kunnen staan, het ons afvragen.
of we kunnen dit strand de rug toekeren, thuis verlaten,...
om het universum te zien, van hier tot aan de grens.
Om z'n wonderen te ontdekken.
z'n gruwelen confronteren,
Prachtige nieuwe werelden,
boosaardige krachten.
Het begin van tijd,
het einde van de wereld.
Zouden we de moed hebben, om er door te kijken,
of zouden we terugkeren naar huis?
Er is maar één manier om dat te weten.
Het einde van de ruimte.
slechts 100 km hoog, een uurtje onderweg van thuis.
Hier beneden, gaat het leven door.
Het verkeer gaat door,
Aandelen worden verhandeld en Star Trek is nog op tv.
Maar we moeten dit alles achterlaten.
Eens proeven van die gigantische zwarte oceaan daarbuiten.
In de zandbanken,
niet zo ver van huis,
de maan.
Tientallen astronauten zijn ons al voorgegaan,
12 van hen stapten op de maan zelf.
Net meer dan 400 000 km van huis.
3 dagen in een ruimteschip.
Zo dicht, alsof we thuis amper verlieten.
Welbekend, veilig
met de aarde in zicht.
Het lijkt als een verlaten slagveld,
gebombardeerd door miljoenen meteorieten en asteroïden.
Maar nu is het stiller,
Het is duidelijk dat er geen grote botsingen waren voor miljoenen jaren
Dit brengt herinneringen op,
de Apollo 11, maanlander,
Neil Armstrong's eerste voetstappen,
alsof ze gisteren gemaakt werden
er is geen lucht om ze te veranderen
Ze zullen miljoenen jaren blijven staan,
misschien langer dan ons.
Onze tijd is beperkt.
We moeten onze eigen grote voetstap nemen,
verder dan welke mens ook ging.
Daar in de duisternis, een bekend gezicht.
De godin van de liefde,
Venus.
De morgenster, de avondster.
Soms verwelkomt ze de nieuwe dag in het oosten,
soms zegt ze goeienacht in het westen.
De spectaculaire gele wolken reflecteren het zonlicht.
Dat is waarom het de helderste planeet is in het zonnestelsel,
een zus voor onze planeet.
Ze is ongeveer even groot, met dezelfde zwaartekracht als daarde.
Hier zou het veilig moeten zijn.
Maar de Venus Express ruimtesonde vertelt ons dat deze verblindende wolken,
gemaakt zijn uit dodelijk zwavelzuur,
dat de atmosfeer vol zit met koolstofdioxide.
Dat ringt de alarmbel.
Venus is een kwade godin.
De lucht is verderfelijk,
de druk ondraagbaar,
en het is er warm,
naderend tot 500° C.
Blijf er te lang,
en we worden verzuurd, verstikt, verpletterd en gekookt.
Niets kan hier overleven.
Zoals dit,
het is een Soviet Venera robotlander,
z'n zware pantser is vernietigd door de extreme atmosfeer.
Zo lieflijk van de aarde,
maar van dichtbij, is deze godin afgrijselijk.
Ze is de zus van de hel,
bezaaid door duizenden vulkanen,
Al die koolstofdioxide houdt de zonnewarmte vast.
Dit is het broeikaseffect zonder ophouden.
In haar jonge jaren, was Venus misschien kalm,
meer zoals haar zusterplaneet Aarde.
Als dat waar is, zou dit onze toekomst kunnen zijn.
Ik denk dat we hier niet moeten zijn,
dat we moeten terugkeren.
Maar er is iets hypnotiserend aan de zon.
Zoals Medusa, te vreselijk om aan te kijken, te krachtig om te weerstaan,
lokt ze ons, lafaards,
als een mot naar een vlam.
Verkleind, verschroeid door de zon,
Mercurius.
Kom te dicht bij de zon, en dit gebeurt.
De temperatuur varieert erg hier,
's Nachts, is het -170° C,
's Middags, is het meer dan 400°C.
verbrand, bevroren,
en kijk naar die littekens,
het teken dat Mercurius een wild verleden had.
De Messenger ruimtesonde vertelt ons iets raar.
Voor haar grootte, heeft deze planeet een hoge zwaartekracht.
Hij moet dus zwaarder zijn dan hij lijkt.
Het is als een grote bal ijzer met een kleine laag rots er rond.
De kern van wat ooit een veel grotere planeet was.
Misschien botste ooit een vreemde planeet tegen Mercurius.
Terwijl het z'n lagen wegblies in een dodelijk spel van kosmische pinball.
Gehele planeten op het pad,
alles vernietigend wat ze tegenkomen, zelfs volledige planeten.
En wij zitten er middenin.
Kwetsbaar, blootgesteld, klein.
Alles zegt dat we moeten terugkeren.
Maar wie kan dit weerstaan,
de zon, met z'n betoverende pracht.
Ons licht, onze levens.
Alles wat we doen is door de zon bepaald,
hangt er van af.
En zelfs meer dan dat:
het is de Griekse god Helios rijdend in z'n kar over de hemel,
de Egyptische god Ra, elke dag herboren,
de rijzende zonnestand in Stonehenge.
Voor miljoenen jaren.
Dit was als het kijken in het gezicht van God.
150 miljoen kilometer van huis.
Een 20-jaar durende reis met het vliegtuig.
Zet ze uit,
en ze bevindt zich zo ver weg,
dat we het voor een volle 8 minuten niet zouden merken.
Ze is zo groot, dat er een miljoen aardes in passen.
Zo zwaar, dat haar zwaartekracht het hele zonnestelsel domineert.
Maar wie heeft nummers nodig,
we hebben het echte ding.
We zien het elke dag,
een bekend gezicht in onze hemel.
Van dichtbij, is het onherkenbaar.
Een woelige zee van gloeiend gas.
De thermometer stijgt tot meer dan 5000°C.
In de kern,
moet het wel tientallen miljoenen graden zijn.
Warm genoeg voor kernfusie,
dit verandert elke seconde miljoenen tonnen materie in energie.
Meer dan alle energie ooit gemaakt door de mensheid.
Thuis, zien we deze energie als licht,
we voelen het als warmte.
Maar dichtbij, is er niets troostend aan de zon.
Ze zit vol met elektrische en magnetische activiteit.
Dit wordt uitgespuwd door gloeiende ringen van gas,
genaamd protuberansen.
Ze laten elk meer energie vrij dan 10 miljoen vulkanen.
De aarde past door deze ringen,
met nog steeds tienduizenden kilometer plaats over.
En waar ze uitbarsten,
vertoond het koelere lagen eronder,
en maken ze zonnevlekken.
Ze zijn een fractie koeler dan hun omgeving,
dat is waarom ze zwart lijken.
Maar ze zijn nog steeds warmer dan gelijk wat op aarde.
En ze zijn ook gigantisch.
Sommigen zijn 50 000 km in doorsnee.
Een zonnevlam,
een superwarme stroom van elektrisch gas,
die dodelijke radiatie in de ruimte uitspuwt.
Maar op een dag, zal dit allemaal ophouden.
De zon haar brandstof zal opgebruikt zijn.
Wanneer ze doodgaat, zal dat ook zo voor de aarde zijn.
Deze god maakt leven, en vernietigt het.
We moeten dus onze afstand houden.
Deze komeet is te dicht gegaan.
Ze is weggekookt door de warmte van de zon,
wat een staart creërt van miljoenen kilometers.
Het vriest hier.
Er is geen twijfel over waar deze komeet vandaan komt.
De ijzige verte van de ruimte.
Maar kijk naar dat stoom, de geisers en het stof.
Dat is alweer de zon, die het hart van de komeet smelt.
Een reuzachtige sneeuwbal bedekt met stof.
Kleine korreltjes van wat organisch materiaal lijkt,
bevroren in het ijs.
Sinds,... wie weet wanneer.
Misschien wel sinds het begin van het zonnestelsel.
Stel dat een komeet als deze in de jonge aarde crashte
miljarden jaren geleden.
Misschien bracht het organisch materiaal en water mee.
De bouwstenen van het leven.
Het heeft misschien de zaden van het leven gezaaid op aarde,
die toen evolueerden in jij en ik.
Maar moest het nu op de aarde botsen,
denk aan de dinosauriërs,
uitgestorven door een komeet- of asteroïdeninslag.
Het is een kwestie van tijd.
Uiteindelijk, op een dag,
behalve als we onszelf kunnen beschermen,
zal ons hetzelfde als de dinosauriërs overkomen.
De Aarde is veilig, voor nu.
Maar moest het leven op Aarde uitgestorven zijn,
zouden we hier vastzitten,
dakloos, op weg door een vijandig universum.
We zouden een nieuwe thuis moeten vinden.
Tussen de miljoenen, miljarden planeten.
moet er toc één zijn die niet te warm, noch te koud is.
Met lucht, licht, water.
Net zoals waar Goudlokje comfortabel zou kunnen leven.
De rode planeet,
zonder twijfel Mars.
Eeuwenlang keken we al op Mars naar soortgelijken.
Naar tekens van leven.
Ergens daar beneden, zou buitenaards leven kunnen zijn.
Maar zijn we klaar om het te vinden?
Klaar om de geschiedenisboeken te herschrijven,
de wetenschapsboeken aan te passen,
onze wereld op z'n kop te zetten?
Wat nu gebeurt zou alles kunnen veranderen.
Meer dan gelijk welke planeet, prikkelt Mars onze verbeelding.
Denk aan Sci-Fi films, strips, wat volgt: Marsmannetjes.
Dat is allemaal fictie, juist?
Maar wat als er echt iets is hier?
Als er iets is, dan leeft het op een dode planeet.
De processen die de Aarde leefbaar maken,
stopten hier honderd miljoenen jaren geleden.
Rood en dood.
Mars is een gigantisch fossiel.
Iets is in leven,
een windhoos, een grote.
Groter dan de grootste tornado's op aarde.
Er is wind hier.
En als er wind is, dan is er lucht.
Lucht die buitenaards leven zou kunnen onderhouden.
Maar het is te dun voor ons om in te ademen.
Vol met verstikkende koolstofdioxide.
Er is niets om Mars te beschermen van de UV-straling van de zon.
En het is er koud, temperatuur tot -80°C.
Bevroren water in de grond, aan de polen,
en zelfs in de atmosfeer, is er sneeuw.
Het is moeilijk vatbaar dat iets hier zou kunnen leven.
Maar op aarde,
zijn er wezens die in extreme koude overleven, hitte
en zelfs in de diepste oceaangleuven.
Het is alsof leven een virus is.
Het past zich aan, verspreid zich,...
Misschien dragen we het virus van leven door het universum nu.
Zelfs in de meeste extreme omstandigheden,
vindt leven z'n weg.
Maar op een dode planeet,
zonder geologische activiteit om mineralen en nutrinen
in de grond bij te vullen,
geen hitte om z'n bevroren water op te warmen,
en al dat stof,
het is moeilijk om te zien waar we heengaan.
Maar hier kunnen we niet overheen kijken:
Olympus Mons, een gigantische, oude vulkaan.
Drie keer hoger dan Everest,
zo wijd, dat het Spanje volledig zou beslaan.
Al sinds z'n ontdekking in 1970,
is hij als uitgedoofd verklaard.
Het lijkt alsof er iets op z'n hellingen gebeurt.
Het is alsof er lava heeft gestroomd.
Maar elke lavastroom zou al lang dood moeten zijn,
vernietigd door meteoorinslagen.
Behalve als dit monster toch niet dood blijkt te zijn.
Als dat niet het geval is,
kan er op dit moment gesmolten magma onder de korst zitten.
Dat verandert alles.
Vulkanische activiteit zou het water kunnen doen smelten,
het recycleren van mineralen en nutrinen, wat leven toelaat.
Dit laat de Grand Canyon op een barstje in het trottoir lijken.
Het blijft maar doorgaan.
Tot nu toe, zou het zich volledig over Noord-Amerika uitstrekken.
Maar kijk, tekenen van activiteit: erosie,
en wat lijkt op opgedroogde rivierbeddingen in de kloof.
Misschien smeltte vukanische activiteit het ijs in de grond,
wat water door deze kloof liet vloeien.
Activiteit die we nu kennen, zou ijs kunnen doen smelten,
wat water creërt.
En waar water is, kan er leven zijn.
Als we lopend water kunnen vinden,
hebben we de kans om levende wezens te vinden.
Dwalend door dit desolaat landschap, de Rover Opportunity van de NASA.
Het zoekt naar bewijs dat deze dorre vlakten
ooit meren en oceanen waren,
waar leven zou kunnen geweest zijn.
Kijk naar deze geulen.
Wanneer sondes rond Mars over hen passeren,
ontdekken ze altijd nieuwe.
Nog meer bewijs dat Mars nog in leven is.
En dat er misschien water stroomt onder de grond in deze geulen.
Water die leven op Mars zou kunnen herbergen.
Het enige wat we nu moeten doen, is het vinden.
Tenzij we het al gevonden hebben, Niet op Mars, maar op de aarde.
Er is een theorie dat leven hier eerst startte,
en daarna naar de aarde verhuisde.
Men denkt dat een asteroïde op Mars insloeg,
die kleine fragmenten van Mars wegsloeg,
met kleine microben erin,
in de ruimte en op de jonge aarde.
Waar ze de zaadjes van het leven zaaiden.
Niet te verwonderen dat we Mars zo fascinerend vinden.
Het zou het huis van onze voorouders geweest kunnen zijn.
Als dat waar is,
betekent het dat we allemaal marsmannetjes zijn.
De Mars die we dachten te kennen, is weg.
Vervangen door deze nieuwe, actieve planeet.
En als we Mars niet kennen,
de meest bestudeerde planeet,
wat kennen we dan wel?
Er moeten andere geheimen zijn, wachtend om ontdekt te worden.
Dit wordt beangstigend.
Het alsof je in een groot computerspel zit.
Maar dit is volledig echt.
Asteroïden, sommigen wel 100 km breed.
Deze moet ongeveer 30km lang zijn.
En kijk, er hangt een ruimtesonde aan.
Het kan niet gemakkelijk geweest zijn, om te parkeren op een asteroïde
die reist aan 80 000 km per uur.
Het is veel moeite om wat puin te onderzoeken.
Puin, dat regelmatig botst,
die breken, en neerregenen op de aarde als meteorieten.
Magische tekenen,
bovennatuurlijke voortekenen,
en meer dan dat.
Het blijkt dat het puin was als dit, dat samenklitte om planeten te maken,
inclusief de onze.
Door de meteorieten op aarde de dateren,
weten we dat de planeten 4,5 miljard jaar geleden ontstonden.
Dit zijn de geboortecertificaten van het zonnestelsel, van onze planeet.
Maar voor een bepaalde reden, vormden deze rotsen geen planeten.
Iets moet hen tegengehouden hebben,
iets krachtigs.
Jupiter.
Wat een monster.
Minstens 1000 keer groter dan de aarde.
Zo groot, dat alle andere planeten er in passen.
Iets groot als dit, heeft een groot effect op z'n buren.
Z'n zwaartekracht houdt asteroïden tegen om planeten te vormen.
En kijk er gewoon naar,
het is verbazingwekkend.
Maar van dichtbij, is het misschien niet zoals het lijkt.
Deze grote planeet is bijna volledig gasvormig.
Land hier, en we zinken door z'n lagen,
zonder ooit een oppervlak te raken.
En Jupiter z'n uiterlijk, het product van extreme geweldadigheid.
Het draait aan een immense snelheid,
Wat winden opdrijft tot honderden kilometers per uur.
Dat vormt de wolken in strepen, draaikolken, wervelwinden.
En dit: de legendarische rode vlek.
De grootste en meest gewelddadige storm in het zonnestelsel.
Op z'n minst 3 keer zo groot als de aarde,
en gaat al 300 jaar door.
Al deze kolkende wolken hebben een elektrische storm gestart.
Eén schicht is 10 000 keer intenser dan gelijk welke op aarde.
Het blijkt dat de beste plaats, de veiligste plaats,
om Jupiter te zien, van een afstand is.
Dat is gewoon prachtig,
dansend rond de polen, zoals de aurora thuis.
Maar de Geigerteller slaat tilt.
Blijkbaar zijn deze al dodelijk.
Gegenereert via dodelijke radiatie uit de ruimte getrokken
door Jupiters krachtige magnetische veld.
We beginnen ons te realiseren, dat hier,
niets is wat het lijkt.
Het universum zit vol tegenstrijdigheden,
misleidingen,
valstrikken.
Op dit moment, hebben we een veilige plaats nodig.
Ergens om onze voeten te plaatsen, om op adem te komen.
Misschien hier, de gekleurde maan Io.
Die mooie kleuren zijn gesmolten steen, zwavel, vulkanen
die hete, brandende as en zwavel honderden km in de lucht blazen.
Dit is geen veilige plek,
dit is de meest geweldadige plaats die we zagen na de zon.
Onze magische reis naar het einde van het universum,
verandert in een hopeloze vlucht.
We moeten blijven geloven,
hopen dat er tussen de gevaren,
wonderen liggen te wachten om ontdekt te worden.
650 miljoen kilometer van huis.
Wat een rare plaats.
Toch lijkt het vaag herkenbaar.
Een beetje als de noordpool, met al dat ijs,
al die richels en spleten.
Dit is Europa.
En misschien zoals de noordpool,
drijft dit ijs op water,
vloeibaar water.
Het is een intrigerende gedachte,
maar we zijn 800 miljoen kilometer van de zon verwijderd.
Natuurlijk is dit een bevroren massa.
Behalve als Jupiter's zwaartekracht wrijving diep vanbinnen creërt,
en Europa weerhoudt van volledig te bevriezen,
wat leven kan ontwikkelen in het water,
onder z'n bevroren korst.
We zijn misschien slechts meters verwijderd van aliens.
Van een heel ecosysteem microben, schaaldieren, misschien inktvis.
Het enige tussen ons en de mogelijkheid op buitenaards leven:
is deze laag ijs.
Maar tot we een ruimteschip sturen om door het ijs te boren,
blijft Europa een van de grootste mysteries van het zonnestelsel.
Het heeft onze verbeelding geprikkeld,
in onze dromen gejaagd.
En hier is het,
draaiend voor onze ogen.
Saturnus, het juweel in de kroon van het zonnestelsel.
Dit zien maakt alles wat we meemaakten, de moeite waard.
Er is iets magisch aan Saturnus,
een gigantische bol gas,
zo licht, dat het op water zou drijven.
Haar spectaculaire ringen zouden van de aarde tot de maan uitrijken.
maar ze zijn slechts een paar 100 meter diep.
Dat is de Cassini satelliet.
Het neemt spookachtige uitzendingen waar,
waarschijnlijk gegenereert door aurora's rond Saturnus' polen.
Dit is de echte muziek van de ringen.
En Cassini vertelt ons dat deze ringen,
waarschijnlijk de overblijfselen van een maan zijn,
verpletterd door Saturnus' zwaartekracht.
Weergaloze schoonheid van totale vernietiging.
Miljarden stukken ijs,
sommigen klein als ijsblokjes, anderen zo groot als huizen.
Ze botsen, breken, herenigen.
Het is als een momentopname van ons vroege zonnestelsel.
Toen stof en gas zich rond de pasgeboren zon bevonden,
en zwaartekracht z'n werk deed,
die de klonters samentrok tot van puin als dit,
onze thuis ontstond.
We zouden hier voor eeuwig kunnen blijven,
starend naar Saturnus' verleidende overkomen.
Maar we moeten onszelf wegslepen.
We moeten nog veel verder gaan, veel meer leren.
Wat niet gemakkelijk is, wanneer het grootste object in zicht,
deze maan is,
gehuld in dikke wolken.
Titan.
Het lijkt alsof hier een atmosfeer is.
Er is wind, regen, zelfs seizoenen.
En kijk naar deze rivieren, meren en oceanen.
Het is de meest gelijkaardige plaats aan de aarde die we tot nu toe zagen.
Misschien was het het toch waard om ons van Saturnus los te scheuren.
Behalve dat dit geen water is, dit is vloeibaar aardgas.
Er moet hier wel 100 keer meer aardgas zijn,
dan alle olie- en gasreserves op aarde samen.
Moesten we dit naar huis kunnen krijgen,
zou het onze steden en auto's voor duizenden jaren laten werken.
Of misschien op een dag,
kunnen we het hier gebruiken, om een kolonie te bevoorraden.
Als er tenminste geen leven op Titan is.
De Huygens ruimtesonde,
gedropt op het oppervlak van Titan van Cassini, om te onderzoeken.
Het vertelt ons dat er organisch materiaal in de bodem zit.
Maar het is koud, -180°C.
Er is geen kans dat dit ooit leven kan vormen.
Behalve, als Titan opwarmt.
De zon zou warmer worden,
wanneer het dat doet, kan leven hier ontstaan,
net zoals op aarde, miljarden jaren geleden.
Wanneer de aarde te warm wordt voor ons,
verhuizen we misschien naar Titan.
Op een dag noemen we deze plaats misschien: thuis.
Thuis, we zijn er op z'n minst een miljard km van verwijderd nu.
Voorbij dit punt, verliezen we de aarde uit het zicht.
We staan op een klif.
Kijkend naar het buitenste bereik van het zonnestelsel.
Als we het universum willen begrijpen, de grens bereiken,
moeten we springen.
Ongezien vanaf de aarde, ongekend voor de geschiedenis.
We zijn aan de buitenkant van het zonnestelsel.
Het lijkt wel duiken in een diepe oceaan.
Die ringen, het lijkt alsof Uranus uit z'n as getild werd,
omgeduwd door een verdwaalde planeet.
Het is griezelig hier.
We voelen ons al klein, eenzaam.
Misschien is dit hoe we ons zullen voelen,
bij wat we vinden aan het einde van het universum.
Maar we verlieten de kust nog maar amper.
Als je de aarde tot de grootte van een erwt verkleint,
hebben we nog maar 2 kilometer gereisd.
Maar om het einde van het zonnestelsel te bereiken,
moeten we nog 20 000 km reizen.
Uit het diepe, een ander raar beest,
de god van de zee: Neptunus.
Deze reus is gehuld in methaangas.
En kijk, een storm ter grootte van de aarde,
aangedreven door woeste stormen van 1500 km per uur.
Thuis, is het de zon die de wind aandrijft,
maar Neptunus is te ver weg.
Iets anders moet deze veneinige winden dan creëren,
maar niemand weet precies wat.
Ons zonnestelsel is gigantisch,
het is alarmerend hoe weinig we er eigenlijk over weten.
Terwijl we dieper gaan,
eindelijk iets om ons aan vast te klampen.
Na al die bollen gas, een vaste maan.
Triton.
Vast, maar niet stabiel.
Kijk maar naar die geisers.
Kosmische schoorstenen die vreemd roet uitblazen.
Deze maan draait rond Neptunus in omgekeerde richting
dan dat Neptunus zelf om z'n as draait.
Een kosmisch gevecht van giganten,
dat deze boze maan altijd zal verliezen.
Neptunus' immense zwaartekracht trekt aan Triton,
wat hem vertraagt en naar zicht toe trekt.
Op een dag wordt hij uit elkaar gescheurd door Neptunus.
En dat is het.
Geen manen meer, geen planeten om nog te bekijken in ons zonnestelsel
Het wordt kouder.
We gaan verder weg van de zon,
we ontsnappen aan de grip van z'n gravitationele tentakels.
Maar kijk er naar, het is geen leemte.
het krioelt er van bevroren rotsen, ijzige bollen.
Zoals Pluto.
Tot recent leek het dat Pluto alleen was.
Verder dan het, niets.
We hadden het mis.
Meer bevroren werelden.
Het zijn zo'n recente ontdekkingen,
dat niemand weet hoe we ze moeten nomen.
Plutoïden, ijsdwergen, cubewano's.
hoe de naam ook luidt, de implicaties zijn hetzelfde.
Ons zonnestelsel is geen keurig model
zoals we dachten dat het was.
Meer dan 13 miljard kilometer van thuis.
het verste object ooit gezien vanaf de zon.
Nog een kleine ijzige wereld,
Sedna genaamd, ontdekt in 2003
Haar baan duurt 10 000 jaar,
en stuurt het 130 miljard kilometer van de zon weg.
Wacht even,
er is nog iets hier.
16 miljard kilometers van thuis,
de ruimtesonde Voyager 1
Maar zonder deze bundel aluminium en antenne's
zouden we geen beelden hebben van de grote planeten.
Geen idee hebben over hun vreemde manen.
Het reist 20 keer sneller dan een kogel,
en het stuurt berichten naar huis.
En kijk, op z'n zijkant, dat gouden paneel,
een soort intergalactische boodschap in een fles.
Er zit een begroeting, opgenomen in verschillende talen.
'Hallo van de kinderen van de planeet Aarde'
En een kaart, die toont hoe we ons zonnestelsel kunnen vinden.
Maar als je in de jungle bent, is het dan wijs om te roepen?
Gelijk wie, gelijk wat zou onze oproep kunnen horen,
ontdekken waar we leven en komen kloppen,
vriendschappelijk of niet.
Een wolk van kosmische ijsberg zich uitstrekkend over een grote afstand.
Ze lijken op de kometen die we eerder zagen.
Misschien begon z'n leven hier wel,
tot iets het verjaagd heeft,
en het richting de zon stuurde.
Net zoals de kometen die het leven op aarde plantten,
miljarden jaren geleden.
En aan het ijs te zien, droegen ze misschien ook water naar de aarde.
Het is een verbazingwekkende gedachte.
Het water in de oceanen, in je koffie, zelf in je lichaam,
allemaal van deze afgelegen ijsmachine.
We zijn 8 miljoen miljoen, dat is 8 triljoen km van thuis.
Maar in de realiteit, is dit slechts een babystap.
nog triljoenen kilometers, miljarden sterren voor ons.
Dat is het, tijd om niet meer binnenin te kijken,
maar naar buiten buiten te kijken.
De stap nemen in het grote, wijde universum,
in de interstellaire ruimte.
De interstellaire ruimte,
ver buiten ons zonnestelsel.
Wat een zicht.
Miljarden sterren zoals onze eigen zon.
vele met planeten,
vele van die met manen.
Het is moeilijk te weten naar waar we moeten gaan.
Er zijn oneindig veel mogelijkheden in elke richting.
Welke weg ook,
we zullen een grote duw aan acceleratie nodig hebben.
40 triljoen kilometer van thuis.
150 000 jaar onderweg in een spaceshuttle.
en we bereikten slechts het eerste zonnestelsel na het onze.
Alfa Centauri,
niet één, maar 3 sterren.
Ze draaien rond elkaar, vast in een kosmische stilstand.
Elke ster haar zwaartekracht, trekt de andere aan.
hun immense snelheid houdt hen uit elkaar.
Ga tussen hen,
en we kunnen in het gezicht van één van deze sterren gegooid worden.
verdampt, triljoenen kilometer van huis.
Op deze afstand, heeft de kilometer geen zin meer.
We gaan in lichtjaar moeten praten.
Een lichtstraal doet er één jaar over om 10 triljoen km te reizen.
dus 40 triljoen km is 4 lichtjaar van huis.
Het is gek, afstanden zo groot dan we het bijna niet kunnen vatten.
En opwindend, wie weet welke vreemde werelden hier zijn,
wat we zullen ontdekken wanneer,
als we het einde van het universum bereiken.
10 licht jaar van de aarde, de ster Epsilon Eridani.
Wat een spectaculaire ringen van stof en ijs.
En ergens daarin,
vormen planeten zich uit het puin,
worden geboren voor onze ogen.
Overal asteroïden en kometen.
We kunnen bijna ons eigen zonnestelsel miljarden jaren geleden bekijken.
Met kometen die organische moleculen leveren,
water voor deze jonge planeten.
Het starten van leven, zoals ze dat deden op aarde.
In het centrum van al deze actie,
een ster, kleiner dan onze zon.
En nog steeds in z'n kindertijd,
enig leven in dit zonnestelsel zou in het beste geval maar primitief zijn.
Er moeten hier meer volwassen, ontwikkelde zonnestelsels zijn.
Maar hen vinden,
is als het zoeken naar een naald in een kosmische hooiberg.
20 lichtjaar van de aarde,
ster Gliese 581.
Ze is ongeveer even oud als onze zon.
En errond, deze planeet.
Het is net de correcte afstand van de zon,
dichter, en water zou wegkoken, verder, en het zou bevriezen.
Ideale voorwaarden voor het leven om te evolueren.
En als er kometen zijn ingeslagen, met water en organisch materiaal,
dan kan leven, complexe wezens als wij,
zelfs samenlevingen als de onze, daar zijn op dit moment.
En als dat zo is, zelfs op deze afstand,
zouden ze op onze TV-kanalen kunnen afstemmen,
en kijken naar shows van 20 jaar geleden.
Maar tot toekomstige generaties een manier vinden
om te communiceren over deze reuzachtige afstanden,
kunnen we slechts speculeren.
Wij en zij, leven parallelle levens,
onwetend over elkaars bestaan.
tenzij leven er is geweest, en weggegaan is.
Dat is het probleem met kometen.
Ze zijn scheppers en vernietigers.
Zoals de dinosauriërs dat ontdekten, 65 miljoen jaar geleden.
Dit is de naald in de kosmische hooiberg.
Het dichtste dat we kwamen bij een bewoonbaar zonnestelsel als het onze.
Maar het is een toevallige ontmoeting.
Er zouden honderden, miljoenen zonnestelsels als het deze kunnen zijn.
Of geen enkel.
Dit is gigantisch, en kijk.
Het is de planeet Bellerophon.
Zo dicht bij z'n eigen zon,
dat het een mirakel is dat hij zelf ontdekt werd.
Het probleem is dat we vanaf aarde geen planeten veraf kunnen zien.
Ze zijn onzichtbaar door de glans van hun sterren.
Maar de planeten hebben een minieme zwaartekracht op de sterren.
Meet die kleine bewegingen triljoenen kilomter ver,
en we kunnen bewijzen dat ze bestaan.
Dat is hoe we Bellerophon in de jaren '90 ontdekten.
Wat de sluizen opende
naar de ontdekkingen van honderden andere planeten.
65 lichtjaar van de aarde.
Stem af op deze ster,
En je zou TV-signalen oppikken van Hitler's Berlin Olympics.
Tweelingsterren, dit is Algol, de demonenster.
gevreesd sinds de oudheid door z'n verdachte gedrag.
Vanaf de aarde, lijkt het te knipperen alsof één ster
de andere passeert.
Van dichtbij, is het nog vreemder.
Eén ster is uitgebreid in de aantrekkingskracht van de ander.
Het wordt er naartoe gezogen.
Bijna 100 licht jaar van thuis, luister.
Eén van de eerste radio-uitzendingen, slechts een zwak gefluister.
En dan stilte.
Vanaf hier, lijkt het alsof de aarde nooit bestaan heeft.
Aliens die hier leven, zouden niet weten dat we er zijn.
Het lijkt wel een eeuwigheid geleden
dat we op dat strand stonden, kijkend naar de hemel.
ons afvragend waar en hoe we erin pasten.
Het is tijd om de wonderen die we zien te appreciëren.
Niet enkel voor wat ze vertellen over onze eigen wereld,
het gaat over wat ze ons kunnen vertellen over het hele universum.
Haar verleden, en haar toekomst.
Diep in ons sterrenstelsel, de Melkweg.
Een gigantische kosmische bibliotheek.
Elke ster, een boek met een verhaal te vertellen.
Het is allemaal hier, wachtend op ons om de omslag om te slaan.
De zeven zusters, dochters van oude griekse god Atlas.
Getransformeerd in sterren om hun vader gerust te stellen
toen hij de hemelen op z'n schouders droeg.
En deze gigant; Betelgeuse.
De meest heldere en grootste ster die we tot nu toe gezien hebben.
Ze moet minstens 600 keer wijder zijn dan onze eigen zon.
Maar dit, het is geen ster,
geen planeet, niet als gelijk wat we ooit zagen.
Een spookgestalte, meer dan 1300 lichtjaar van de aarde.
Orions donkere wolk.
Stof en gas, zo dicht dat het ons omhult,
ons van het universum buiten uitsluit.
Daar, diep van binnen;
een bal licht die het stof en gas naar zich toe trekt.
Steeds warmer wordend, en samenklittend in een bol warm gas.
Zoals een ster, onze zon in miniatuur.
Het is er miljoenen graden Celcius.
Zo warm, dat kernfusies mogelijk worden.
De fusies die onze zon in leven houden.
Het maken van energie, radiatie, licht.
Een ster wordt geboren.
Of beter, sterren.
Orions donkere wolk is een sterrenfabriek.
We maken de geboorte van het toekomstige universum mee.
We verwachtten vijandige verschrikkingen te zien,
maar we ontdekken de meest creatieve wonderen van het universum.
Sterrengeboortes.
Misschien waren we te snel.
Gasvlammen die naar buiten schieten aan 200 000 km per uur,
en blazen stof en gas uit voor voor miljoenen kilometers.
Het is ongeloofelijk gewelddadig.
Maar kijk naar de resultaten.
Er zijn geen woorden voor.
Nebulae, gigantische gloeiende stofwolken hangend in de ruimte.
Zonder wind hier,
doen ze er duizenden jaren over om te versnipperen.
Ze lijken een reuzachtige stellaire sculptuur te vormen.
Het doet je realiseren dat de natuur
meer is dan een wetenschapper of een ingenieur.
Het is een artiest op de grootste schaal.
We zagen al vreemde dingen,
maar dit is een meesterwerk.
Een gigantisch paardenhoofd dat steigert in de ruimte.
Sterren worden geboren, worden volwassen, en dan...
Wat dan?
Stierven ze??
Slopen ze weg in de nacht, of doofden ze uit met een knal?
Ergens tussen hier en het einde van het universum,
ligt het antwoord.
Bijna 4000 lichtjaar verder,
lichtgevende wolken, verspreid in de ruimte.
ze draaien rond wat ooit een ster was zoals onze zon.
Alles wat er van over is, zijn deze felgekleurde gassen.
Elementen gevormd door kernfusie diep binnenin de ster,
vrijgelaten in de ruimte bij z'n dood.
Groen en violet waterstof en helium,
de grondstoffen van het universum.
Rood en blauw stikstof en zuurstof,
de bouwstenen van leven op aarde.
Opdat wij kunnen leven, moesten sterren als deze sterven.
De zuurstof in onze longen, de stikstof in ons DNA,
het werd allemaal door kernfusie geproduceerd.
En deze sterren stierven lang voordat de aarde geboren werd.
We zijn gemaakt uit stellaird nucleair afval.
Onze stamboom begint hier.
In z'n hart, de geest van een ster.
Het is een witte dwerg.
Wit, warm, klein.
Maar ongeloofelijk dicht.
In deze ster z'n laatste momenten,
fuseren en persen z'n atomen zich samen.
Wat het zo dicht maakt dat slechts een teelepel
van deze witte dwerg 1 ton zou wegen.
Het is een schrikwekkend voorteken van onze zon haar lot.
Binnen 6 miljard jaar, zal het een witte dwerg worden.
Haar dood, zal het einde van leven op aarde aankondigen.
Het laat je afvragen hoeveel ander werelden er al geweest zijn.
Verhalen die nooit verteld werden.
Stellaire boeken voor eeuwig verloren.
Maar het grootste verhaal van allemaal, moet nog verteld worden.
We moeten terug in de tijd naar het eerste hoofdstuk,
om het verhaal te vertellen hoe het universum begon.
De verspreide overblijfselen van een dode ster.
Een nebula, de krabnevel.
Met 600 lichtjaar van huis,
diep binnenin een stellair kerkhof.
We leerden al zo veel,
we zagen dingen die we nooit voor mogelijk hielden.
Nu aanzichten als deze,
wonderen buiten onze verbeeltenis.
We nemen onze grote stap.
We zijn er klaar voor.
Klaar voor gelijk wat er voor ons ligt.
Vastbesloten om het einde van het universum te bereiken.
Het lijkt dood.
Maar misschien is dit slechts de stilte na de storm.
Na een gigantische explosie.
Krachtig genoeg om een gigantische ster
in een wolk van gas en stof te veranderen.
Een supernova.
Het oog van de storm.
Een ronddraaiende, pulserende ster, een pulsar.
Zwaartekracht moet de ster haar kern naar dit geplet hebben.
Het is slechts 20 km in doorsnee, onvoorstelbaar dicht.
Eén speldekop van dit zou honderden, misschien miljoenen tonnen wegen.
Toen het krimpte,
zoals een schaatser die ronddraait,
armen gestrekt en ze dan intrekken,
Begon het sneller te draaien.
Twee lichtstralen, energie, radiatie.
30 keer ronddraaiend per seconde,
die de gigantische wolk van stof en gas aandrijft.
Er is zo veel radiatie hier, zelfs meer dan in de zon.
Dat was simpelweg het dodelijkste ding dat we tot nu toe tegenkwamen.
Ooit zou het ons verschrikt hebben.
Maar nu realiseren we dat er zonder de gevaren, geen wonderen zijn.
Zonder de nachtmerries, zouden er geen dromen zijn.
Een vreemde sensatie...
een gevoel, alsof er iets slechts is hier.
Een boosaardige aanwezigheid.
Dat ene wat we niet wilden ontmoeten.
Onmogelijk zwart.
Het dooft de sterren er achter uit.
We kijken in het gezicht van uitroeiing.
De resten van een reuzenster.
Een zwart gat.
In plaats van samen te trekken tot een witte dwerg of pulsar,
Bleef het maar doorgaan,
verkleinen,
tot het zo klein werd,
dat het slechts een paar kilometer in doorsnee was.
Veel dichter dan een pulsar, en onmogelijk te weerstaan.
Dwaal er te dichtbij, en er is geen weg terug.
Nu weten we waarom het een zwart gat is.
De zwaartekracht is zo sterk, dat zelfs licht niet kan ontsnappen.
Deze asteroïde, een stuk vaste rots.
Maar het is eigenlijk aan het uitrekken.
Het wordt in het gapende gat gesleurd.
Binnenin, is er geen materie zoals we die kennen.
Geen tijd, geen ruimte.
Alle regels van de fysica, storten in.
De asteroïde is weg.
De waarheid is dat niemand weet precies waar naartoe;
We kijken naar de limiet van het menselijk begrip.
Er zouden miljoenen zwarte gaten in ons sterrenstelsel kunnen zitten.
Misschien meer dan alle sterren aan de hemel.
Maar we zouden ze niet kunnen zien, tot het te laat is.
Zoals deze ster,
spiraalsgewijs aan het verdwijnen in een onzichtbaar zwart gat.
Misschien leven we wel in een reuzachtig zwart gat,
dat het hele universum er in zit,
in een ander universum.
Denk er te lang over na, en je gedachten slaan op hol.
Soms lijkt het hoe meer we zien, hoe minder we weten.
Maar we weten dat ons sterrenstelsel complexer en gevaarlijker is,
dan we ons ooit voorstelden.
En we zitten nog steeds in ons eigen stelsel: de Melkweg.
De onmetelijkheid van het universum ligt nog voor ons.
De wonderen, de gevaren, de geheimen, daar zijn ze.
Maar eerst moeten we een weg uit de Melkweg vinden.
7000 lichtjaar van thuis.
Nog steeds diep in ons eigen sterrenstelsel.
Het is alsof we in een bos vol met bomen zijn,
elke zo mooi, zo fascinerend,
het is onmogelijk om er langs te kijken.
Om een beter beeld te zien.
We moeten er een weg door vinden,
de opheldering van van het sterrenstelsel bereiken.
Alleen dan kunnen we begrijpen waar het, en wij, allemaal begon.
Maar met een schouwspel als dit, is het moeilijk weg te gaan.
Een kollosale gloeiende wolk, met deze grote torens van stof.
De pilaren der creatie.
Als een poort in het diepe sterrenstelsel.
Beide pilaren, bezaaid met kleine uitsteeksels.
Embryonale sterrensystemen.
Elke met de grootte van ons eigen zonnestelsel.
Nog een monument voor de natuur's verwonderlijke creativiteit.
We moeten z'n bekoorlijke schoonheid negeren,
haar sirenegezang, onszelf losscheuren,
zodat we verder kunnen naar de grens van het sterrenstelsel.
Verblind door de schoonheid van de Melkweg,
we waren blind voor z'n terreur, en we dwaalden in een kosmisch mijnveld.
Zoals een explosie in slow-motion.
Gigantische gaswolken barsten los uit deze ster.
Een massieve ster, miljoenen keer feller dan onze zon.
Ze is aan het smelten.
De brandstof die ze gaande houdt, raakt op.
De kernfusiereacties die ze aandrijven, raken op.
We bekijken haar doodsstrijd.
Uiteindelijk zal de kern imploderen.
Het resultaat: een nieuw zwart gat.
Een nog grotere, gevaarlijk onstabiele ster.
Maar deze staat op ontploffen.
En wanneer een ster van deze grootte sterft,
is het 100 keer gewelddadiger dan een supernova.
Op een of ander manier, botsten we op de gevaarlijkste ster.
Een hypernova.
De kern is ingestort.
Het wordt een zwart gat.
En dat is de schok,
recht door de ster, en z'n buitenste lagen uiteenscheurend.
Er is overal dodelijk radiatie.
Genoeg om een catastrofaal effect te hebben op elke planeet dichtbij.
Toen elk levend wezen op aarde werd uitgeroeid 450 miljoen jaar geleden,
kan de schuldige één van deze geweest zijn.
Dodelijke hypernova's, bevroren kometen,
verschroeide planeten, witte dwergen,
rode reuzen, Aarde.
Kleine druppels in een reuzenpoel van wit licht.
Ons eigen sterrenstelsel, de Melkweg.
We wilden weten hoe we er in passen.
Hier is ons antwoord.
Beschavingen van vroeger en nu.
Iedereen die ooit leefde,
het kleinste insect, de hoogste berg,
dat allemaal; onzichtbaar, zelfs geen klein vlekje.
Onze thuis is een minderjarige planeet van een onbeduidende ster.
Moest het nu verdwijnen, wie of wat zou het dan merken?
En toch, tot nu toe vonden we geen andere plaats om te leven,
nergens waar we zouden kunnen leven.
Het is enkel nu, ver weg van thuis,
dat we het echt beginnen apreciëren.
Kijk naar al die sterren.
Honderden, duizenden van hen.
Op z'n minst één van deze, meer dan één,
moet in staat zijn leven te dragen.
Misschien, in deze zwerm sterren, het Grote Cluster.
In de jaren '70, stuurden astronomen een bericht in deze richting,
met de details van ons DNA, en de locatie van ons zonnestelsel.
Maar het is zo ver van huis,
dat de boodschap niet zal aankomen binnen de 25 000 jaar.
We vonden nog geen buitenaards leven,
maar we vonden ook nog geen reden om te geloven dat het er niet is.
Er is een vergelijking,
om in te schatten hoeveel andere geavanceerde civilisaties er zijn.
Deel de nummers, en het resultaat is schokkend.
Er zouden miljoenen civilisaties kunnen zijn,
slechts in ons eigen melkwegstelsel.
Alles wat we tot nu toe zagen, bevond zich in de Melkweg.
Nu hebben we onze kans,
om andere sterrenstelsels te zien, om een nog groter beeld te krijgen.
En misschien het antwoord op de ultieme vraag:
waar komt dit alles vandaan?
We zijn nu klaar om ons zonnestelsel te verlaten,
ons sterrenstelsel,
om de intergalactische ruimte te betreden.
Voorbij de Melkweg, door de gigantische afstanden tussen sterrenstelsels.
tegen alle voorspellingen, zijn we in de intergalactische ruimte geraakt.
Hier, is er geen horizon in zicht.
Zelfs de dichstbijzijnde sterrenstelsels
zijn miljoenen lichtjaar van ons verwijderd.
De overblijfselen van sterrenstelsels die uit elkaar werden gerukt
door de immense zwaartekracht van de Melkweg.
Verspreid in, niets.
Dit is de beste voorstelling van het universum
als een perfect vacuüm.
Maar zelfs dit is niet volledig leeg.
Er zijn dunne gassliertjes, dunne sporen van stof,
en nog iets anders, donkere materie.
Zo mysterieus, dat we het niet kunnen zien, voelen
proeven, aanraken, of zelfs meten.
Toch zo alledaags,
dat het 90% van alle materie in het universum zou kunnen uitmaken.
Als donkere materie bestaat,
betekent het dat er niet zoiets is al lege ruimte.
Zelfs hier, zijn we omringd door materie.
We weten slechts dat het bestaat,
vanwege z'n vreemde invloed op sterrenstelsels.
Zoals deze, de Grote Magelhaense wolk.
Meer dan 6 miljard jaar in het snelste ruimteschip op dit moment.
160 000 lichtjaar van de Melkweg,
aan het einde van z'n gravitationeel bereik.
Dit melkwegstelsel zou in de ruimte moeten wegdraaien.
Maar iets houdt het hier vast.
Iets onzichtbaar, krachtig,
donkere materie.
Sterren,
sterrenclusters,
nebulae.
Het is een reuzachtige astronomische schatkist.
Maar kijk hier naar, het is als een ketting gloeiende parels.
Het is een vuurbal.
aan het uitzetten van wat ooit een immense explosie moet geweest zijn.
Een supernova.
Zo fel, dat wanneer het licht van de explosie
de aarde bereikte in 1987,
het met het blote oog zichtbaar was.
En zo gewelddadig, dat het een reeks kernreacties startte.
Wat de atomen samenperste om nieuwe elementen te maken.
Goud, zilver, platina.
Uitgeblazen in de ruimte.
Het goud in de ring om je vinger,
werd gesmeed in een supernova als deze.
Triljoenen km ver, miljarden jaren geleden.
Voor we thuis verlieten, leek het universum iets apart.
Iets daarbuiten, in de hemel.
We hadden het mis.
Het verhaal van het universum, is het verhaal van iedereen.
Het is geruststellend om te weten als we door deze kolk reizen.
Verder en verder.
Sneller en sneller.
Het Andromeda sterrenstelsel,
2,5 miljoen lichtjaar afstand.
Het reist door de ruimte aan bijna een miljoen km per uur.
Alles in de ruimte dijt uit elkaar, zoals splinters in een explosie.
We zien dit sterrenstelsel zoals het er uit zag
toen onze aapachtige voorouders over de vroege Afrikaanse vlakten liepen.
We gaan verder in de ruimte,
en verder terug in de tijd.
Dit ziet er niet goed uit.
Een volledig sterrenstelsel dat ontploft.
Het enige dat groot genoeg is
om een explosie van deze schaal te veroorzaken,
moet wel een ander sterrenstelsel zijn.
Het lijkt wel het einde van de wereld.
Maar we hebben al genoeg gezien om te weten dat het niet zo simpel is;
dit sterrenstelsel zal niet sterven.
Het wordt herboren, een nieuwe vorm, misschien zelfs nieuwe sterren.
Door het samenklitten van stof en gas, wat wrijving veroorzaakt,
wat de geboorte van sterren start.
Er is orde in deze chaos.
Een patroon in de oneindige variëteit.
Een eindeloze cirkel van geboorte en dood,
creatie en destructie.
Het is een patroon geweven door het grote weefsel van de ruimte,
dat elk van deze sterrenstelsels bindt.
Er zijn miljarden sterrenstelsels in het universum,
elk met miljarden, zelfs triljarden sterren.
waarschijnlijk meer sterren dan alle zandkorrels op de stranden op aarde.
En al deze zijn enkel de sterren die op dit moment bestaan.
Wat dan met de sterren die geweest er al geweest zijn?
Alle sterren die geboren worden, of nog geboren moeten worden.
We zien eindelijk het volledige beeld,
en het is groter dan we ons ooit konden voorstellen.
Dit sterrenstelsel, het reuzachtige windmolenstelsel,
is zo ver van de aarde,
dat als we nu een bericht naar huis sturen,
het 27 miljoen jaar zal duren eer het daar aankomt.
Wie weet of onze soort, onze planeet er nog zal zijn.
Hoogstwaarschijnlijk niet.
We blijven doorgaan, terug in de tijd.
Voorbij het punt waar de dinosauriërs uitgeroeid werden,
voorbij het moment wanneer de eerste schepsels op het land liepen.
2 miljard lichtjaar van thuis.
We naderen het einde van het universum.
We gaan terug naar het begin der tijden.
Dit is geen sterrenstelsel.
Het is feller dan wel honderd sterrenstelsels samen.
Een verblindende energiestraal die zich voor triljarden km uitstrekt.
Iets van deze grootte, deze helderheid,
moet onmetelijk sterk zijn.
Ervaring vertelt ons, dat hier, kracht gelijk staat aan gevaar.
Het lijkt op een quasar, het dodelijkste ding in het universum.
Als dat zo is, dan kan onze reis over zijn.
Net nu het einde bijna in zicht is.
Het dodelijkste, meest krachtige ding in het universum: een quasar.
Een draaiende poel van superheet gas.
Feller dan honderd sterrenstelsels.
De bron van z'n immense kracht, ligt diep in het hart van het beest.
Een hart van duisternis,
een superzwaar zwart gat, zo zwaar als een miljard zonnen.
Het scheurt volledige sterren uiteen,
het zuigt hun gassen in de quaser, verslind ze.
Tot ze niets meer zijn, voor eeuwig verloren
uit het zichtbare universum.
We zagen het ergste dat het universum ons kan aandoen,
de meest krachtige, en vernietigende krachten die het universum produceert.
Nu is het aan het uiteindelijke einde van het universum.
Het is bijna binnen bereik.
We moeten verder gaan,
sneller, als we het einde van het gekende universum willen zien.
Acht miljard lichtjaar van thuis.
Meer sterrenstelsels.
Maar deze zien er anders uit,
haveloos, klein, dicht bijeen.
We zijn zo ver terug in de tijd,
dat we deze sterrenstelsels zien zoals ze waren
voordat de aarde geboren werd.
Ze zijn nog jong, aan het groeien.
We komen dichter bij waar, en hoe het allemaal begon,
12 miljard jaar geleden,
Kijk nu naar de sterrenstelsels,
ze lijken meer op primitief plankton, drijvend in een grote donkere oceaan.
Het is magisch, wolken van stof en gas,
dansend, zich vormend, fuserend om kleine sterrenstelsels te maken.
Dit is hoe ons eigen sterrenstelsel geboren werd.
Ze zijn aan het verdwijnen,
We zijn teruggekeerd voor de sterren geboren werden.
In de kosmische middeleeuwen.
En voor dat,
licht, de nagloed van een massieve explosie.
De explosie die het gekende universum creërde.
We zijn er bijna,
Dit is het.
We hebben het gehaald,
het einde van het universum.
130 miljard triljard kilometer van huis.
13.5 miljard jaar geleden.
Het begin van de oerknal.
Het meest gewelddadige, creatieve moment in de geschiedenis.
Alles dat ooit gebeurde, volgt uit dit moment.
Elke religie, elke cultuur heeft er over nagedacht,
Maar we weten nog steeds niet wat deze creatie aanzette,
of waarom.
Dit is waar onze reis eindigt,
en het universum begint.
Een oneindig warm, dicht punt barst uit.
Het creërt ruimte, tijd, materie, ons universum zelf.
Eerst, is het de grootte van een subatomisch deeltje,
een kleine fractie van een seconde later,
is het groot genoeg om in je handpalm te passen,
Nog wat later, is het de grootte van de aarde.
Vandaag, spreid het licht van de oerknal nog steeds uit.
als een radiostatische sis.
Je TV pikt het op,
je kunt het als ruis zien, op een niet afgestemde tv.
We gaan door, voorwaards door de tijd.
Vooruitgestuwd door de explosiegolf.
Alles wat we op onze reis zagen,
zijn deeltjes die uit de oerknal wegvliegen.
Sterrenstelsels, sterren, planeten, allemaal slechts puin.
Terug naar ons sterrenstelsel,
ons zonnestelsel,
tot we nog een andere afkoelende sintel bereiken,
wervelend in de nagloed van de oerknal.
De Aarde.
We moesten terug naar het verleden om onze toekomst te zien.
Over 3 miljard jaar,
botst het gigantische Andromeda sterrenstelsel
tegen het onze.
Een nieuw sterrenstelsel is geboren.
De zon en planeten overleven,
maar ze zijn in een grote nieuwe baan rond het nieuwe stelsel gegooid.
De zon wordt een rode reus,
en slikt Mercurius en Venus op,
verschroeid het oppervlak van onze planeet,
en vernietigt al het leven op aarde.
De zon sterft,
en krimpt tot een witte dwerg,
sterren naast ons sterven ook,
en worden vervangen door witte dwergen, pulsars, zwarte gaten.
De lichtjes gaan uit in ons sterrenstelsel.
Sinds de oerknal, is het universum aan het vervagen, stervend.
Niet met een knal, maar met een langgerekte zucht.
Maar een zou een weg naar buiten kunnen zijn,
een ontsnappingsroute uit ons stervend universum.
Het is misschien mogelijk voor onze nabije nakomelingen,
om een kortere weg door de tijd en ruimte tevinden.
Een wormgat.
Als er andere universums zijn,
zou het onze nakomelingen van ons gedoemd universum,
naar een parallel kunnen brengen.
Waar ze een andere aarde zouden kunnen vinden,
nog steeds in z'n eerste levensjaren.
Als ze genoeg geluk hebben,
zullen ze doorleven in een nieuw universum.
Een nieuwe thuis.
Gedownload van www.ondertitel.com.
Vertaling door Deimos.